کوچه های افکار

قدم به کوچه های افکار که می گذارم

زمان دست خوش فراموشی میشود انگارتیک وتاک ساعت

دیواری اتاق زبان میبندد وباد آرام درکنار گوشم موسیقی

زیبای روزهای با تو بودن را برایم زمزمه میکند.

هنوز صدای خنده های کوتاه وآرامت چون گوشواره ای بر

لاله های گوشم آویزان است و

هنوز خورشید از پشت کوه می آید

اما لباس تجمل به تن دارد

ومن

هنوز بیاد تو

برای تو مینویسم

از روزهایی که تکرار شاید

نشود.