دلتنگی

دنیا کارخودش را می کند ودل کارخودش را

دل وقتی تنگ می شود

بهانه می گیرد

آرام ندارد

بی قرار است

وگاهی درگوشه ی دنجی به مرور خاطراتش می پردازد .

لبخند کوچکی که برتابلوی صورتش نقش می بندد

دمی بعد با آهی بلند درمیان بغض های گلو گم می شود

وتنها یک آه می ماند وافسوس زمانی که گذشت.

کاش می شد دوباره با تو بودن را احساس کرد نه در واژه

این بار

درکنار تو .......